خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازدور نی مثل کودک تا کعب همی‌بازد
۲
مه‌رو چو تویی باید ای ماه غلام توتا بر همه مه رویان می‌چربد و می‌نازد
۳
عاشق چو منی باید کز مستی و بی‌خویشیبا خلق نپیوندد با خویش نپردازد
۴
فارس چو تویی باید ای شاه سوار منکز وهم و گمان زان سو می‌راند و می‌تازد
صفحهٔ ۱ از ۳