خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر چرخ سحرگاه یکی ماه عیان شداز چرخ فرود آمد و در ما نگران شد
۲
چون باز که برباید مرغی به گه صیدبربود مرا آن مه و بر چرخ دوان شد
۳
در خود چو نظر کردم خود را بندیدمزیرا که در آن مه تنم از لطف چو جان شد
۴
در جان چو سفر کردم جز ماه ندیدمتا سر تجلّی ازل جمله بیان شد
صفحهٔ ۱ از ۳