خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش باش که هر که راز داندداند که خوشی، خوشی کشاند
۲
شیرین چو شکر تو باش شاکرشاکر هر دم شِکر ستاند
۳
شُکر از شِکرست آستین‌پرتا بر سر شاکران فشاند
۴
تلخش چو بنوشی و بخندیدر ذات تو تلخیی نماند
صفحهٔ ۱ از ۲