خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۸
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بویی که به جان ممتحن میآیداز بهر هلاک جان و تن میآید
۲
تا چند کمان کشم که هر تیر که منمیاندازم بر دل من میآید
صفحهٔ ۱ از ۱