خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۸۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صحرا خوشست لیک چو خورشید فر دهدبستان خوشست لیک چو گلزار بر دهد
۲
خورشید دیگریست که فرمان و حکم اوخورشید را برای مصالح سفر دهد
۳
بوسه به او رسد که رخش همچو زر بوداو را نمی‌رسد که رود مال و زر دهد
۴
بنگر به طوطیان که پر و بال می‌زنندسوی شکرلبی که به ایشان شکر دهد
صفحهٔ ۱ از ۴