خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۴
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن دل که سراسیمهٔ عالم بودییک ذرّه ندید از همه عالم سودی
۲
هر سودایی که بود بسیار بپختحاصل نامد زان همه سودا دودی
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن