خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مده به دست فراقت دل مرا که نشایدمکش تو کشته خود را مکن بتا که نشاید
۲
مرا به لطف گزیدی چرا ز من برمیدیایا نموده وفاها مکن جفا که نشاید
۳
بداد خازن لطفت مرا قبای سعادتبرون مکن ز تن من چنین قبا که نشاید
۴
مثال دل همه رویی قفا نباشد دل راز ما تو روی مگردان مده قفا که نشاید
صفحهٔ ۱ از ۳