خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میان باغ، گل سرخ، های و هو داردکه بو کنید دهان مرا چه بو دارد
۲
به باغ، خود همه مستند لیک نی چون گلکه هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد
۳
چو سال سال نشاطست و روز روز طربخنک مرا و کسی را که عیش خو دارد
۴
چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گلکسی که ساقی باقیِ ماهرو دارد
صفحهٔ ۱ از ۳