خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپیده دم بدمید و سپیده می‌سایدکه ویس روز رخ خویش را بیاراید
۲
غلام روز دلم کو به جای صد سالستسپیده چهره دل را به کار می‌ناید
۳
سپیدی رخ این دل سپیدها بخشدکه طاس چرخ حواشیش را نپیماید
۴
سپیده را چو فروشست شب به آب سیاهرخ عجوزه دنیا ببین چه را شاید
صفحهٔ ۱ از ۲