خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش افکند در جهان جمشیداز پس چار پرده چون خورشید
۲
خنک او را که شد برهنه ز بودوای آن را که جست سایه بید
۳
دل سپیدست و عشق را رو سرخزان سپیدی که نیست سرخ و سپید
۴
عشق ایمن ولایتیست چنانکترس را نیست اندر او امید
صفحهٔ ۱ از ۲