خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهدی بین که در زمانه بزادبت و بتخانه را به باد بداد
۲
شاهدانی که در جهان سمرندکس از ایشان دگر نیارد یاد
۳
از رخ ماه او چو ابر گشودهفت گردون ز همدگر بگشاد
۴
همچو مهتاب شاخ شاخ آن نورسوی هر روزنی درون افتاد
صفحهٔ ۱ از ۲