خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدن روی تو هم از بامداددرد مرا بین که چه آرام داد
۲
در دل عشاق چه آتش فکندجانب اسرار چه پیغام داد
۳
چون ز سر لطف مرا پیش خواندجان مرا باده بی‌جام داد
۴
صافی آن باده چو ارواح خوردکاسه آلوده به اجسام داد
صفحهٔ ۱ از ۲