خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه در آن شمع منور چه بودکآتش زد در دل و دل را ربود
۲
ای زده اندر دل من آتشیسوختم ای دوست بیا زود زود
۳
صورت دل صورت مخلوق نیستکز رخ دل حسن خدا رو نمود
۴
جز شکرش نیست مرا چاره‌ایجز لب او نیست مرا هیچ سود
صفحهٔ ۱ از ۲