خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چونک کمند تو دلم را کشیدیوسفم از چاه به صحرا دوید
۲
آنک چو یوسف به چهم درفکندباز به فریادم هم او رسید
۳
چون رسن لطف در این چه فکندچنبره دل گل و نسرین دمید
۴
قیصر از آن قصر به چه میل کردچه چو بهشتی شد و قصر مشید
صفحهٔ ۱ از ۴