خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش دل عربده گر با کی بودمشت کی کردست دو چشمش کبود
۲
آن دل پرخواره ز عشق شرابهفت قدح از دگران برفزود
۳
مست شد و بر سر کوی اوفتاددست زنان ناگه خوابش ربود
۴
آن عسسی رفت قبایش ببردوان دگری شد کمرش را گشود
صفحهٔ ۱ از ۴