خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که ز عشاق گریزان شودبار دگر خواجه پشیمان شود
۲
والله منت همه بر جان اوستهر که سوی چشمه حیوان شود
۳
هر که سبوی تو کشد عاقبتدر حرم عشرت سلطان شود
۴
تنگ بود حوصله آدمیاز تو چو دریای و چو عمان شود
صفحهٔ ۱ از ۳