خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گیرم که بود میر تو را زر به خرواررخساره چون زر ز کجا یابد زردار
۲
از دلشده زار چو زاری بشنیدنداز خاک برآمد به تماشا گل و گلزار
۳
هین جامه بکن زود در این حوض فروروتا بازرهی از سر و از غصه دستار
۴
ما نیز چو تو منکر این غلغله بودیمگشتیم به یک غمزه چنین سغبه دلدار
صفحهٔ ۱ از ۳