خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صنما این چه گمانست فرودست حقیرتا بدین حد مکن و جان مرا خوار مگیر
۲
کوه را که کند اندر نظر مرد قضاکاه را کوه کند ذاک علی الله یسیر
۳
خنک آن چشم که گوهر ز خسی بشناسدخنک آن قافله‌ای که بودش دوست خفیر
۴
حاکمی هر چه تو نامم بنهی خشنودمجان پاک تو که جان از تو شکورست و شکیر
صفحهٔ ۱ از ۴