خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که می‌انگیخت آن مه شور و شربس که می‌کرد او جهان زیر و زبر
۲
مر زبان را طاقت شرحش نماندخیره گشته همچنین می‌کرد سر
۳
ای بسا سر همچنین جنبان شدهبا دهان خشک و با چشمان تر
۴
در دو چشمش بین خیال یار مارقص رقصان در سواد آن بصر
صفحهٔ ۱ از ۶