خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا زجام خیالش شراب در پیش است بهر کجا نگرم آفتاب در پیش است
۲
زتوبه دم نتوان زد مدام زان لب لعل بهر کجا که نشستم شراب در پیش است
۳
مرا که سینه کبابست و لعل یار شراب زخوان حق نعم بی حساب در پیش است
۴
اصول دین چکنم با فروع آن چه مرا زخط و خال بتان صد کتاب در پیش است
صفحهٔ ۱ از ۳