خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رازها با اهل گفتن ز اهل عرفان خوش نماستیار یکدیگر شدن از قوم و خویشان خوش نماست
۲
نصرت دین حق و در درد بودن متفقز اهل علم و پیشوایان و فقیهان خوش نماست
۳
این فقیهان مجادل از کجا حکمت کجادرس و بحث و علم و حکمت از حکیمان خوش نماست
۴
خواندن قرآن و فهمیدن به آواز حزینبا خضوع جان و تن از اهل قرآن خوش نماست
صفحهٔ ۱ از ۴