خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عرصه لامکان سرای من است این کهن خاکدان چه جای من است
۲
دلم از غصه خون شدی گر نه مونس جان من خدای من است
۳
آنکه او خسته داردم شب و روز خود هم او مرهم و شفای من است
۴
هر که زو بوی درد می آید صحبتش مایهٔ دوای من است
صفحهٔ ۱ از ۳