خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بادهٔ عشق در کدوی من است مستی چرخ از سبوی من است
۲
هفت دریا اگر شود پر می کمترین جرعهٔ گلوی من است
۳
ماه بهر منست لاغر و زرد مهر هم گرم جست و جوی من است
۴
بهر من میدود سپهر برین انجمش هم نثار کوی من است
صفحهٔ ۱ از ۵