خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنین رخسار زیبائی که دیده است چنین قد دل آرائی که دیده است
۲
چنین زلف دلاویز و کمندی فتاده بر سراپائی که دیده است
۳
کمانی را که تیرانداز باشد نگاه چشم شهلائی که دیده است
۴
چنین چشمی که خلقی بیخود و مست فکنده هر یکی جائی که دیده است
صفحهٔ ۱ از ۳