خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست تا معترف به نقص نباشد تمام نیست
۲
ای نامور ز پیش و پس خویش کند حذر جائی مدان که بهر شکار تو دام نیست
۳
عرفان طلب نخست و پس آنگاه بندگی بی معرفت عبادت عابد تمام نیست
۴
از دینی اکتفا به تمتع کن و بمان کین ناقبول قابل عقد دوام نیست
صفحهٔ ۱ از ۳