خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را که نوای بی نوائیست مستی ز شراب کبریائیست
۲
تا حشر بخویشتن نیائیم هشیار و یا زحق جدائیست
۳
ساقی قدحی بده که مستی بهتر زعبادت ریائیست
۴
ما معتکفیم در خرابات ما را چه مجال پارسائیست
صفحهٔ ۱ از ۲