خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل گرفتار ماه سیما ئیست جان هوادار سرو بالائیست
۲
گه جنون گاه عقل و گه مستی در دل تنگ ما تماشائیست
۳
در غم عشق هر پری روئی سرشوریده سر بصحرا ئیست
۴
بر سرراه هر هلال ابروی از هجوم نظاره غوغائیست
صفحهٔ ۱ از ۲