خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت آن گل و حسرت بیادگار گذاشت برفت از نظر عندلیب و خار گذاشت
۲
چو آسمان بسرم سایه فکند از لطف بعزتم ززمین بر گرفت و خوار گذاشت
۳
چشید ذوق وصالش چو دل نهان گردید ببرد لذت مستی ز سرخمار گذاشت
۴
ربود چون زمیان دل کناره کرد از من وفا و مهر بیکباره بر کنار گذاشت
صفحهٔ ۱ از ۲