خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سرِ کس نیستت، فتنه مکن دل مبرچونک ببردی دلی، پردهٔ او را مدر
۲
چشم تو چون ره زند، ره‌زده را ره نمازلف تو چون سر کشد، عشوه هندو مخر
۳
عشق بود دلستان، پرورشِ دوستانسبز و شکفته کند باغ تو را چون شجر
۴
وجهک وجه القمر قلبک مثل الحجرروحک روح البقا حسنک نور البصر
صفحهٔ ۱ از ۳