خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بمهر تو دادم دل و جان عبث بعشقت گرو کردم ایمان عبث
۲
زدین و دل من چه حاصل مرا گرفتی هم این را و هم آن عبث
۳
چه میخواهی از جانم ای بی وفا چه دای دلم را پریشان عبث
۴
دل اقلیم دین جلوه ات تاخت کرد بسی خانه شد از تو ویران عبث
صفحهٔ ۱ از ۲