خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این جهان بی بقا هیچست هیچ هر چه میگردد فنا هیچست هیچ
۲
گرجهانرا سر بسر بگرفته چون نمیماند بجا هیچست هیچ
۳
شد مرا یک نکته از غیب آشکار در دو عالم جز خدا هیچست هیچ
۴
گرنه سردر راه عشق او رود آن سرکمتر زپا هیچست هیچ
صفحهٔ ۱ از ۳