خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن زمان که رود جان بدانسرای فراخ خوش آن نفس که برآید در آن هوای فراخ
۲
زغصه در قفس تنگ آسمان مردیم برون جهیم ازین تنگنا بجای فراخ
۳
به بند طایر جان اندرین قفس تا چند برون رویم و به پریم در هوای فراخ
۴
زجنس پرغم دنیای دون خلاص شویم رویم خرم و خوش دل بدان سرای فراخ
صفحهٔ ۱ از ۳