خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خویش دست نداریم هرچه بادا بادسری ز پوست بر آریم هرچه بادا باد
۲
اگر چه تخم محبت بلا ببار آردببوم سینه بکاریم هرچه بادا باد
۳
گذر کنیم ز جان و جهان بدوست رسیمز پوست مغز بر آریم هرچه بادا باد
۴
رهی که دیده‌وران پر خطر نشان دادندبدیده ما بسپاریم هرچه بادا باد
صفحهٔ ۱ از ۳