خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن میان نزنم دم که مو نمی‌گنجدو زان دهان که در و گفتگو نمی‌گنجد
۲
چه گویم از غم دل در شکنج گیسویشکه در زبان سخن تو بتو نمی‌گنجد
۳
حدیث آن لب شیرین نیایدم بزبانحلاوت اینهمه در گفتگو نمی‌گنجد
۴
وصال دوست نه بتوانم آرزو کردنبه تنگنای دلم آرزو نمی‌گنجد
صفحهٔ ۱ از ۲