خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرم سودای سودائی ندارددلم پروای پروائی ندارد
۲
بجز سودای عشق لا ابالیسر شوریده سودائی ندارد
۳
بجز پروای بی‌پروا نگاریدل دیوانه پروائی ندارد
۴
دل آزاده‌ام از هر دو عالمتمنای تمنائی ندارد
صفحهٔ ۱ از ۳