خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روی مهوشان چشمم دمی دل بر نمی‌داردازین بهتر کسی از عمر حاصل بر نمی‌دارد
۲
یکی میگفت دل بردار از روی بتان گفتممرا عشقست چون جان کس ز جان دل بر نمی‌دارد
۳
ز تیغ جور خوبان زنده میگردد دلم آریچنین مرغ از چنان صیاد بسمل بر نمی‌دارد
۴
دل از عشق مجازی رو بمعشوقی حقیقی کردچه حق بین شد دگر او مهر باطل بر نمی‌دارد
صفحهٔ ۱ از ۲