خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بکی بی باده و مطرب مدارم بگذرد تا بکی در نیک نامی روزگارم بگذرد
۲
عمر ضایع شد گهی در خانقه گه مدرسه یارئی یاران که در مستی مدارم بگذرد
۳
جامهٔ در عشق ورندی نیز می باید درید در لباس زهد تا کی روزگارم بگذرد
۴
عمر بگذشت و نچیدم گل زروی گلرخی چند فصل زندگانی بی بهارم بگذرد
صفحهٔ ۱ از ۴