خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرداین مایهٔ آشوب و بلا را که خبر کرد
۲
خون شد دلم از یاد سراپردهٔ فطرتزآسایش جان جور و جفا را که خبر کرد
۳
این تن ز کجا راه به سر منزل جان برداین زنده بلا مرده بلا را که خبر کرد
۴
آرامگه بی‌خبری بود بهشتیبیداری و هشیاری ما را که خبر کرد
صفحهٔ ۱ از ۳