خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مجوی شادی چون در غمست میل نگارکه در دو پنجه شیری تو ای عزیز شکار
۲
اگر چه دلبر ریزد گلابه بر سر توقبول کن تو مر آن را به جای مشک تتار
۳
درون تو چو یکی دشمنیست پنهانیبجز جفا نبود هیچ دفع آن سگسار
۴
کسی که بر نمدی چوب زد نه بر نمدستولی غرض همه تا آن برون شود ز غبار
صفحهٔ ۱ از ۳