خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا داغ و درد و غم باشدکاش بر جان من رقم باشد
۲
نو بنو مرهمیست بر دل ریشدرد و داغی که دم بدم باشد
۳
ز آتش عشقم ار بسوزد جانیا شود شعله دل چو غم باشد
۴
خام افسرده را چو باید پختآتش عشق مغتنم باشد
صفحهٔ ۱ از ۳