خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جرعه‌ام را جام و مینا تنک شدمستیم را دار دنیا تنک شد
۲
اشک و آهم را دگر جائی نماندهفت گردون هفت دریا تنک شد
۳
تنک گردد سینه چون دل شد فراخاز فراخی سینه را جا تنک شد
۴
چون قفس شد بر روان حسن و خیالعالم پنهان و پیدا تنک شد
صفحهٔ ۱ از ۳