خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو تو در بر من آئی اثری ز من نماندچو جدا شوی ز جانم رمقی بتن نماند
۲
سخن از دلم برآید بزبان که با تو گویمچو نظر کنم بسویت بزبان سخن نماند
۳
بوطن چو بیتو باشم بودم هوای غربتبسفر چو با تو باشم هوس وطن نماند
۴
ز لطافت خیالت ز تجلی جمالتهمه جان شد است این تن تن من بتن نماند
صفحهٔ ۱ از ۳