خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کندهر چه از هر که شنیده است فراموش کند
۲
تا ابد از دو جهان بیخبر افتد مدهوشهر که یک جرعه می از ساغر ما نوش کند
۳
لذت مستی بی‌باده ما هر که چشیدکی دگر یاد شراب و هوس هوش کند
۴
هر که دید است رخ او ندهد گوش به پندچشم خود وقف بر آن زلف و بناگوش کند
صفحهٔ ۱ از ۲