خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده‌ای خواهم بدن مستی کندچون بجام آید بدن مستی کند
۲
چون رسد بر لب نرفته در دهنمو بمویم جان و تن مستی کند
۳
باده‌ای خواهم که جان بیخود کندسهل باشد گر بدن مستی کند
۴
باده‌ای خواهم که از بوی خوششعشق حق در جان من مستی کند
صفحهٔ ۱ از ۴