خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی تو یکدم نمی‌توانم بودخستهٔ غم نمی‌توانم بود
۲
ذرهٔ تا ز من بود باقیبا تو همدم نمی‌توانم بود
۳
بی‌لقایت نمی‌توانم زیستبا لقا هم نمی‌توانم بود
۴
نظری کن مرا ز من بستانهمدم غم نمی‌توانم بود
صفحهٔ ۱ از ۳