خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سر بوالهوس نگر چون شر و شور می‌روددر دل ماست یار دل بر ره دور می‌رود
۲
در سر چون درا درا نالهٔ عاشقان شنوقافله خیال بین سوی صدور می‌رود
۳
عشق به هرکه داد جان رَست ز خاک و خاکدانزاهد مرده‌دل ز گور هم سوی گور می‌رود
۴
هرکه ز عشق یافت جان یافت حیات جاوداناو نه بمیرد ار بمرد زنده به گور می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳