خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سخن از دلبر ما میرودشاهدان را رنگ سیما میرود
۲
چون حدیث یار بی‌پروا کنیداین دل شوریده از جا میرود
۳
در دل ما آ تماشا کن به بینتا چه شور و تا چه غوغا میرود
۴
وین سر شوریده ما را نگردم بدم تا در چه سودا میرود
صفحهٔ ۱ از ۳