خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنده‌دل از چه رو بدن عالم نور می‌رودجاهل مرده‌دل ز گور هم سوی گور می‌رود
۲
طالب نشئهٔ بقا سوی خدا روان شوددستهٔ نشئهٔ فنا سوی ثبور می‌رود
۳
هرکه درین سرا بدید نشئه آخرت، بدیددر ره او ز پیش و پس رایت نور می‌رود
۴
وان که ز نشئهٔ دگر کور بود درین سراچون برود ازین سرا هم کر و کور می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳