خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخ برافروزی دل من شعله اخگر شود وربپوشانی زمن این هر دوخاکستر شود
۲
طاعتش ناقص بماند هر که ابرویت ندید هر که بسم الله نخواند کار او ابتر شود
۳
هر که بنید روی میمون ترا هر بامداد تا ابد هر روز و هر دم کار او بهتر شود
۴
دیدهٔ دل هر کرا افتد بخط سبز تو از طراوت سربسر بوم دلش اخضر شود
صفحهٔ ۱ از ۳