خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشوداز نظری بروی تو جور تو داد میشود
۲
جور و جفا ز تو رواست هرچه تو میکنی بجاستگر تو همه وفا شوی حسن کساد میشود
۳
جور و وفا بهم خوش و مهر و جفا بهم نکوستهست جفا صلاح حسن گرنه فساد میشود
۴
لطف نهان بجلوه آر تا برود دلم ز کارحسن چو جلوه میکند عشق زیاد میشود
صفحهٔ ۱ از ۲